Kada je VHS počeo premotavati kasetu 2002. godine, nisam bio oduševljen filmom “28 Days Later”. Sirovost i namjerni amaterizam su bili dodatno degradirani piratskom snimkom, što je tada bila česta pojava u videotekama.
Nakon solidnog nastavka koji je završio sa scenom koja je potpalila maštu ljubitelja, treći film smo ipak morali čekati predugo, s obzirom da je serijal ostao zaglavljen dugi niz godina u development paklu.
Čekanju je u 2025. godini došao kraj i to na trijumfalan način; treći film “28… Later” univerzuma označio je povratak autora prvog filma, Dannyja Boylea i Alexa Garlanda, koji su se u međuvremenu dodatno etablirali u filmskoj industriji.
Kao i prethodnici unutar sage, “28 Years Later” djeluje kao zasebna priča nepovezana likovima, već situacijom sa ostalim dijelovima. Prvi dio dešavao se 28 dana poslije prvog zaraženog, drugi 28 sedmica. Treći je preskočio da se igra sa mjesecima u naslovu i bacio nas u postapokaliptičnu Veliki Britaniju 28 godina poslije.
Britanska otočja su izolirana, društvo je kapituliralo, tribalizam drži ono malo živih okupljenih u plemenskim zajednicama, a oko otočja kruže međunarodni brodovi sa naoružanim stražarima koji drže sve u karantenu iz kojeg nema izlaza.
U tom paklu razvila se kolonija na otoku Lindisfarne. Članovi kolonije, sin Spike (kojeg tumači vrlo dobri debitant Alfie Williams) i njegov otac Jamie (Aaron Taylor-Johnson) spremaju se na prvi odlazak na kopno, dugim putem koji nestaje kad plima zamijeni oseku. Spike ima 12 godina i još je nekoliko godina premlad za ovaj plemenski ritual dokazivanja, ali na očev nagovor i uz protivljenje majke Isle koja pati od misteriozne bolesti, Spike uplašen pristaje krenuti u nepoznato.
“28 Years Later” zbog toga funkcioniše i kao postapokaliptični coming-of-age naslov. Sa dinamikom oca i sina upoznajemo se kroz scene koje neodoljivo podsjećaju na seriju “The Last of Us”, ali i interaktivni izvorni materijal. Ne samo da podsjeća na “The Last of Us”, već film stilski podsjeća i na “DayZ” i “The Forest”, što može biti samo pohvalno.
Kao kreatori univerzuma lišenog obaveze definisanja rigidnih pravila, Garland i Boyle su sebi dopustili evoluciju oboljelih: sad žive ne proganjaju samo brzi i agresivni bolesnici, već se protagonisti susreću sa sporim (i opasnim) pretilim zaraženim, ali i Alfama koje predstavljaju vođe mrtvačkih plemena, obdarene natprirodnom snagom, povišenim stepenom inteligencije i ogromnim, mlatarajućim penisima.
Još nekoliko neuobičajenih zaraženih likova defilira ekranom. Svojim prisustvom zaraženoj zajednici daju posve novu, neočekivanu notu koja jasno pokazuje da su stvari i u svijetu žrtava virusa bijesa postavljene na novim osnovama koje donose dinamiku koja otvara mogućnosti tkanja dodatnog folklora.
Trica je neminovno dijete prva dva filma po pitanju tehničkih karakteristika. “Profesionalnost” snimka drugog dijela je prisutna, ali uz “amatersku grubost”. To je postignuto korištenje mobitela kao kamera, što neodoljivo podsjeća na korištenje mini-DV kamera 2002. godine.
Trejnspotinški pristup montiranju jasno kazuje da je Boyle i dalje maštovit kao onomad, postavljajući često film u okvire intenzivnog muzičkog spota. “28 Years Later” je umjetnički najintenzivniji film serijala, bilo da se Boyle igra sa duplom ekspozicijom, kombinirajući scene britanskih ratnih filmova sa kadrovima sadašnjosti na otoku Lindisfarne ili korištenjem popularnih Teletabisa da naglasi stravu nevinosti zaglavljene u zaustavljenom vremenu. Posebna pohvala ide za scene ubistava koje kombiniraju stop-kadrove i odličan zvučni dizajn za maksimalno uživanje.
Lako je oprostiti i određene nelogičnosti jer su nas Garland i Boyle natjerali ponovo da se emotivno vežemo za likove. Spike, njegovi otac i majka, misteriozni lik kojeg tumači odlični Ralph Fiennes, te grupa predvođena apsurdnim liderom, svi likovi su postavljeni tako da potpuno razbiju pretpostavke o tome šta bi se moglo desiti u nastavku planirane trilogije.
“28 Years Later” je fantastična reinkarnacija intelektualnog vlasništva i najbolji film u serijalu. Iako je propadanje urbanog Londona zamijenjeno pomalo klasičnom postapokaliptičnom postavkom, Boyle i Garland su dali sve od sebe da snime “28… Later” film lišen potrebe preživljavanja na staroj slavi, i u tome uspjeli u potpunosti.
